blogfoto

Herinner jij je nog dat je leerde fietsen? Waar dat was, hoe je fietsje eruit zag? Ik weet het nog precies, het was op het pleintje voor ons huis. Mijn fietsje was lichtblauw en ik herinner me dat de zijwieltjes nooit helemaal gelijk waren afgesteld, zodat je een beetje scheef fietste. Zonder zijwieltjes ging het beter, toen ik eenmaal zelf mijn evenwicht kon houden. 

Maar er was meer. Ons huis had een vrij lange oprit (in mijn beleving toen in ieder geval). Ik fietste vaak de oprit op en neer. Toen ik zonder zijwieltjes kon rijden, zei mijn moeder dat ik nu ook op het pleintje mocht fietsen. Ik herinner me dat ik dat spannend vond, en ik zie mezelf nog aan het eind van de oprit staan. Met het lichtblauwe fietsje. Zal ik….?

Het is inmiddels ruim 40 jaar later.  En de laatste tijd denk ik regelmatig terug aan die kleuter met het fietsje op de oprit. De vraag 'zal ik….?' is zo vaak bij me opgekomen in de afgelopen maanden…

laptop 2055522 340

Vorige week was het weer zover. Ik sprak iemand die aangaf dat het werk haar zoveel energie kostte, dat ze moe was en dat ze het gevoel had geleefd te worden.

Het is een opmerking die ik heel vaak hoor om me heen. Het is ook voor mijzelf heel herkenbaar, want ook ik was lange tijd moe en ging maar gewoon door, zowel op het werk als thuis. Ik kende geen alternatief, ik dacht 'niet zeuren, zet 'm op'.  Ik ging door omdat het van me werd gevraagd en misschien ook omdat ik dacht dat ik 'nu eenmaal zo was'. Het frustrerende was wel dat ik anderen eenzelfde klus fluitend zag doen. Hoe was dat mogelijk?

Laatst sprak ik een oud-collega die een sabbatical had genomen. Hij vertelde me hoe hij terugkeek op de maanden vóór de sabbatical: een periode waarin hij geleefd werd door deadlines. Je herkent dat misschien wel. Hij vertelde over de maanden van rust: het niets doen, de tijd die hij doorbracht in z’n eentje. En hij vertelde me over hoe hij terugkwam na de sabbatical: hoe hij zocht naar de nieuwe balans en de rust wilde vasthouden.