Onderstaande blog heb ik in november 2020 geschreven voor www.agrozorgwijzer.nl. Via Agrozorgwijzer verzorg ik regelmatig trainingen Signaleren en verwijzen voor erfbetreders. Erfbetreders zijn mensen die beroepsmatig bij boeren op het erf komen, denk aan agrarisch adviseurs, districtbestuurders, dierenartsen, veevoeradviseurs etc. 

___________________________________

 

De trainingen suïcidepreventie voor erfbetreders zijn weer gepland - Agro  Zorgwijzer 

Herken je dit?

Je bent afdelingsbestuurder en je gaat bij een boer op bezoek om een heuglijk feit te vieren. Maar dan merk je dat er een bedrukte stemming is, het is helemaal geen feest. Verdraaid, een collega-bestuurder vertelde laatst ook zoiets….

Of je bent agrarisch adviseur en komt voor een relatiebezoek bij een boer. Je merkt frustratie en boosheid, op zo'n manier dat je nauwelijks nog kunt bespreken waar je eigenlijk voor komt. Alweer, het werk waar je zo enthousiast over bent, wordt er niet leuker op…

Twee voorbeelden die ik regelmatig hoor. Voor jou als erfbetreder kan dat lastig zijn. Jij weet precies wat er speelt in de sector, op het erf, en soms weet je iets over de persoonlijke situatie van een boer. Hoe ga je eigenlijk om met psycho-sociale of mentale zorgen of wanneer je vermoedt 'daar is meer aan de hand'.

Afbeelding kan het volgende bevatten: lucht, buiten en natuur

Het is vandaag zaterdag, weekend.
Jouw en mijn leven ziet er sinds een week totaal anders uit.

Ik spreek mensen die zijn stilgezet omdat ze hun werk ineens niet meer kunnen doen. En mensen die juist meer drukte dan ooit ervaren omdat ze werken in een cruciaal beroep. En mensen die ineens naast thuiswerkpapa/mama ook schoolmeester/juf zijn geworden…. Voor ons allemaal geldt dat we zoeken naar een nieuwe balans.

 blogfoto

Herinner jij je nog dat je leerde fietsen? Waar dat was, hoe je fietsje eruit zag? Ik weet het nog precies, het was op het pleintje voor ons huis. Mijn fietsje was lichtblauw en ik herinner me dat de zijwieltjes nooit helemaal gelijk waren afgesteld, zodat je een beetje scheef fietste. Zonder zijwieltjes ging het beter, toen ik eenmaal zelf mijn evenwicht kon houden. 

Maar er was meer. Ons huis had een vrij lange oprit (in mijn beleving toen in ieder geval). Ik fietste vaak de oprit op en neer. Toen ik zonder zijwieltjes kon rijden, zei mijn moeder dat ik nu ook op het pleintje mocht fietsen. Ik herinner me dat ik dat spannend vond, en ik zie mezelf nog aan het eind van de oprit staan. Met het lichtblauwe fietsje. Zal ik….?

Het is inmiddels ruim 40 jaar later.  En de laatste tijd denk ik regelmatig terug aan die kleuter met het fietsje op de oprit. De vraag 'zal ik….?' is zo vaak bij me opgekomen in de afgelopen maanden…

laptop 2055522 340

Vorige week was het weer zover. Ik sprak iemand die aangaf dat het werk haar zoveel energie kostte, dat ze moe was en dat ze het gevoel had geleefd te worden.

Het is een opmerking die ik heel vaak hoor om me heen. Het is ook voor mijzelf heel herkenbaar, want ook ik was lange tijd moe en ging maar gewoon door, zowel op het werk als thuis. Ik kende geen alternatief, ik dacht 'niet zeuren, zet 'm op'.  Ik ging door omdat het van me werd gevraagd en misschien ook omdat ik dacht dat ik 'nu eenmaal zo was'. Het frustrerende was wel dat ik anderen eenzelfde klus fluitend zag doen. Hoe was dat mogelijk?

Laatst sprak ik een oud-collega die een sabbatical had genomen. Hij vertelde me hoe hij terugkeek op de maanden vóór de sabbatical: een periode waarin hij geleefd werd door deadlines. Je herkent dat misschien wel. Hij vertelde over de maanden van rust: het niets doen, de tijd die hij doorbracht in z’n eentje. En hij vertelde me over hoe hij terugkwam na de sabbatical: hoe hij zocht naar de nieuwe balans en de rust wilde vasthouden.

Subcategorieën